ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΗ ΛΥΠΗ

Τέλειωσαν επιτέλους.

Και μετά τι; Αν η διαχείριση της Πολιτείας πάει καλά, τότε δικαιολογημένα ασκήσαμε το καθήκον μας. Πότε, όμως, η διαχείριση πήγε καλά;

Διαχειριστής ο Πρωθυπουργός. Όχι δικός μας. Διαχειριστής στον Οίκο μας, που προηγούμενοι διαχειριστές τον εκχώρησαν ερήμην μας σε άλλους ιδιοκτήτες. Και οι (εκχωρημένοι πια) Οίκοι μας ιδιοκτησία άλλων.

Διαχειριστές και οι Υπουργοί του. Όχι δικοί μας, ούτε του διαχειριστή Πρωθυπουργού. Αυτόνομοι, ανεξάρτητοι, αναφερόμενοι στους ιδιοκτήτες των πάλαι ποτέ Οίκων μας.

Πόσο καλός πρέπει να είναι ο διαχειριστής Πρωθυπουργός, ώστε να μπορέσει να απαγκιστρωθεί από τις εντολές των ιδιοκτητών των Οίκων μας, να μας επανεκχωρήσει την κυριότητά τους και να επιβάλλει την υποταγή σ' αυτόν (ή σε μας) των διαχειριστών Υπουργών του; Πρέπει να είναι πολύ καλός, άριστος, αλλά οι άριστοι δεν γίνονται Πρωθυπουργοί, αποκλεισμένοι από τους ιδιοκτήτες των Οίκων μας. Απλά, οι άριστοι ονειρεύονται τη μέρα που θα κατορθώσουμε να πάρουμε τους Οίκους μας στα δικά μας χέρια και πάλι και να τους φροντίσουμε εμείς.

Να γιατί μας πιάνει για λίγο η μετεκλογική λύπη. Και ύστερα τη ξεχνάμε μέχρι την επόμενη επιλογή διαχειριστή.